آلیس در جستجوی سرزمین عجایب

what happened to me during the long absent time

2011-01-30T12:02:00.000-08:00

خوب این مدت اتفاقات زیادی برای من افتاد که چندان خوشایند نبودند مثل نمره تافل 80 . فعلا توی وضعیت انتظار به سر می برم توی این دو ماه آینده وضعیت زندگی من برای حداقل بخشی از چهار سال آینده مشخص می شه. فعلا زیاد تو مود وبلاگ نویسی نیستم. دلم می خواد وضعیتم هر چه زودتر مشخص بشه. پ.ن: این شبه نوشته تنها جهت ثبت وضعیت کنونی بنده است و هیچ ارزش دیگری ندارد.

How stupid person am I?

2010-12-07T10:08:00.000-08:00

خوب فکر می کنم همه در زندگی سوال های کلیدی و حیاتی دارند. شاید بخشی از تلاش ما برای ادامه زندگی یافتن پاسخ برای این سوال هاست. خوب یکی از سوال هایی که من همواره از خودم می پرسم...

اشتباه کردید هیچ ربطی به عنوان این مطلب نداره. چون من دیگه پاسخ این سوال را کاملا میدونم. وضعیتی رو تصور کنید که خسته از سر کار ساعت 5 به خونه برمی گردید و شب قبلش هم تا 4 صبح بیدار بودید و 8 هم سرکار بوده اید و یک سر درد وحشتناک هم دارید. خوب به من بگید یه انسان عاقل نه یه شخص معمولی اصلا یک فرد کاملا دیوانه اولین کاری که برمیگردنه خونه چی ممکنه باشه؟

1- یک کدئین می خوره و می خوابه

2- یه دوش میگره و دراز می کشه و برای رفع خستگی چشم هاشو می بنده

3- به محض رسیدن به خونه کل 22 قسمت سیزن دوم how I met ur mother را تا دو شب یه نفس میبینه

خب من فکر می کنم جواب سوال چند گزینه ای بالا برای هر انسان عاقلی واضح است.

پ.ن: جواب تست گزینه 3

There is always hope

2010-11-13T12:38:00.000-08:00

امتحان زبان را دادم. خیلی بد بود به خصوص لسینینگ. از فردا هم باید برم سر کار. آخه یه مدت برای این امتحان مرخصی گرفته بودم که تاثیر زیادی نداشت. البته باید واقع بین بود. سطح زبانم خیلی بالا نبود. وقتی بیس ضعیف باشه با یک مدت کوتاه مثلا دو ماه نمیشه زبان یاد گرفت. تنها افسوسم به این خاطر که ددلاین ها رو ممکنه از دست بدم. اما همیشه امیدی هست. تصمیم گرفتم برای یک ماه آینده دو باره ثبت نام کنم.

فردا سر کار....یه همکار دارم که باهم رو پروژه ای کار میکنیم. این آدم به شدت موجود عجیبیه؛ آدم بدی نیست ولی نمیدونم چرا حسم نسبت به اون اینقدر منفیه. باید ماجرا خودم وخودش رو اینجا بنویسم. واقعا خاطره است.

lie & truth

2010-10-29T12:39:00.000-07:00

روزی دروغ به حقیقت گفت : مــــیل داری با هم به دریـــا برویم و شنـــا کنیم؟ حقیقــت ساده لوح پیشنهاد دروغ را پذیرفت. آن دو با هم به کنار ساحل رفتند. وقتی به ساحل رسیدند حقیقت لباسهایش را در آورد. دروغ حیلــــه‌گـــر لباسهای او را پوشید و فرار کرد. از آن روز به بعد همیشه حقیقت عــــریان و شرم آور است، اما دروغ در لبــــــاس حقیقت با ظاهری آراسته نمایان می‌شود.

برگرفته از میل

I need a miracle

2010-10-17T14:35:00.000-07:00

من حدود 24 روز دیگه امتحان زبان دارم و جز reading که میشه یه نمره معقول ازش گرفت و تا حدی listening دو تا اسکیل دیگه واقعا اوضاعشون خرابه البته انتظار بیجایی که من بگم تو این سه هفته نمره لازم رو میارم ولی انرژی مثبت به خودم میدم من میتونم ( n بار بخوانید) لطفا برام دعا کنید و انرژی مثبت بفرستید چون معجزه همین طوری اتفاق میفتد. پیشاپیش سپاس گذارم.

my dreamy home

2010-10-16T11:54:00.000-07:00

2010-10-13T10:29:00.002-07:00

از میل زدن به استادها در دانشگاه های مختلف خسته شدم، چرا جواب نمی دیییییییییییییییید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

I'm just a dreamer

2010-10-08T13:32:00.000-07:00

If only we could all just find serenity

It would be nice if we could live as one

When will all this anger, hate and bigotry ...

Be gone?

I'm just a dreamer

I dream my life away

Today

I'm just a dreamer

Who dreams of better days

عشق و دیوانگی

2010-10-07T10:13:00.000-07:00

در زمان های بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر روی زمین نرسیده بود فضیلت ها و تباهی ها کنار هم جمع شده بودند . خسته تر و کسل تر از همیشه زکاوت گفت: بیایید با هم بازی کنیم ؛ مثلا قایم موشک . همه از پیشنهاد او شاد شدند و دیوانگی فورا فریاد زد که من چشم می گذارم . از انجایی که هیچ نمی خواست به دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردندکه او چشم بگذارد و به دنبال انها بگردد . دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم هایش را بست وشروع کرد به شمردن . یک . . . دو . . . سه . . . همه رفتند تا جایی پنهان شوند . لطافت خود را به شاخه ی محبت اویزان کرد ، خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد . هوس به عمق زمین رفت ، اصالت در میان ابرها پنهان شد ، طمع در داخل کیسه ای که خودش دوخته بود ؛ پنهان شد و دیوانگی همچنان مشغول شمردن بود . هفتاد و نه . . . هشتاد . . . همه پنهان شده بودند جز عشق که مانده بود و نمی توانست تصمیم بگیرد وجای تعجب هم نیست ، چون همه می دانیم که پنهان کردن عشق مشکل است . در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید ، نود و پنج . . . نود و شش . . . هنگامی که دیوانگی به صد رسید ؛ عشق پرید و در بین نیک بوته ی رز پنهان شد . دیوانگی فریاد زد که دارم می ایم . اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود ؛ زیرا تنبلی ، تنبلیش امده بود جایی پنهان شود . لطافت را یافت که بر شاخه ی محبت اویزان شده بود ، دروغ ته دریاچه ، هوس در مرکز زمین ، یکی یکی همه را یافت جز عشق . او از یافتن عشق ناامید شده بود . حسادت در گوش دیوانگی زمزمه کرد که تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته های گل رز است . دیوانگی شاخه ی چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیادی ان را در بوته ی گل رز فرو کرد ، دوباره و دوباره . با صدای ناله متوقف شد . عشق از پشت بوته بیرون امد در حالی که با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتهایش قطرات خون بیرون می زد . او نمی توانست جایی را ببیند . کور شده بود . دیوانگی گفت : من چه کردم ؟ چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟ و عشق پاسخ داد : تو نمی توانی مرا درمان کنی . اگر می خواهی مرا کمک کنی راهنمای من شو . از ان روز است که « عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست »

از یک میل

a small but important problem

2010-10-05T13:39:00.000-07:00

گاهی مسائل بسیار کوچک زندگی هم تنش زا می شود. مسئله ای که در این چند وقت بین من و خواهرم ایجاد کدورت کرده مسئله مدت زمان استفاده از سرویس بهداشتی است ( با کمال شرمندگی از استعمال این واژه که پس از این به اختصار س.ب مینامم). خواهرم مدت زمان طولانی در س.ب می ماند به طوریکه وقتی از اتاق بیرون میایم و آن را خالی میبینم احساس شعف در حد گرفتن پذیرش در من ایجاد می شود. البته هر بار که گله مندیم را به خواهر محترم ابلاغ میکنم میگوید که مشکل خود من است و چرا تنها وقتی او داخل است من هم خواهان استفاده از س.ب هستم. خوب هر چیزی یک اوج بار دارد، بعد و قبل از خواب هم زمان اوج استفاده از س.ب است. اما من همیشه در این ترافیک گیر میکنم گاهی 40 دقیقه و در نظر بگیرید آن هم برای یک نفر و آن یک نفر هم معلوم است که کیست چون والدین از س.ب فرنگی استفاده می کنند. خوب خواهر گرام هم دلایل خود را دارد میگوید از نظر روحی تحت فشار است و در آنجا کمی از مسائلش دور می افتد. اما من چه کنم اما هر بار که برنامه میریزم قبل از او بروم فراموش میکنم و تا بخود می جنبم، میبینم کار از کار گذشته. اگر در حال خنده هستید که برای چه کارهایی برنامه میریزم و چه مشکلاتی دارم به خود بیایید و قدر عافیت بدانید قبل از آنکه به دردی گرفتار آیید :)

Recomm

2010-10-04T03:05:00.000-07:00

استادم برای من ریکام نوشته است این چند جمله آخرش خیلی به من حس خوبی داد

During my academic contacts with her, she has proven to be a hardworking student, displaying the ability to work with a minimum supervision and may also be relied on as a research assistant. I strongly recommend her for a postgraduate course while I am confident that she will be able to satisfy the educational standard of that university.

خیلی ممنونم استاد به خاطر این حس که به آن خیلی نیاز داشتم و این جملات از طرف شما برای من معنایی فراتر از آنچه واقعا هست دارد.

کفش های مناسب زندگی

2010-09-30T05:46:00.000-07:00

همیشه برایم مشکل بوده که در مورد مشکلاتم با کسی حرف بزنم. غرورم یا حس ایده الگرایی و پرفکت بودن مانع میشود که حتی با صمیمی ترین دوستانم مشکلاتم را در میان بگذارم. همه افراد در زندگی شان مشکلات زیادی دارند. مسلما مشکلات من هم مشابه آنهاست ولی چند لایه بودن این مشکلات و تعدد آنها معجونی را در زندگی خانوادگی من ایجاد کرده که از هر طرف به یک بن بست ختم میشود.

اسم فیلم را فراموش کردم. فقط موضوع آن در مورد سه سرباز بود که یک هفته برای مرخصی به خانه هاشان بر می گردند. و هر کدام در زندگی شخصی شان مشکلاتی دارند ولی از جنس های مختلف، فقر، عشق، طلاق؛ در فیلم آتیلا پسیانی نقش یک سیدی را داشت که در امام زاده ای بالای کوه زندگی می کرد و هر سه این سربازها بعد از طی جریان هایی در این امام زاده جمع میشوند. این سید جمله ای میگفت که به نظرم خیلی جالب بود و بخشی از مشکلات من را بیان می کرد و تقریبا به این مضمون بود که همسر مثل کفش است و وای به حال کسی که کفشش کفش نباشد یا اصلا کفش به پایش نباشد.

دلم نمی خواهد نوشته ام یک غرغر به نظر برسد و شاید برای خیلی ها هم یک حکایت تکراری باشد ولی برای منی که هر روزه در گیرآن هستم مثل زخم قدیمی است که هر بار سر باز میکند و زندگی را برایم سختتر و غیر قابل تحمل تر می سازد.

دوست ندارم از پدر ومادرم گله کنم. ولی حکایت آنها حکایت همین کفش هاست. آنها هر کدام کفش های ایده آلی هستند ولی برای هم مناسب نیستند و تمام زندگی پای یکدیگر را زدند. و این وسط من هم همیشه به دلیل اینکه درکشان نمیکنم و یا از طرف مقابل حمایت میکنم مورد سرزنش قرار گرفتم. من قبول دارم در مسیر سنگلاخ زندگی و پیچ و خم های زیاد آن وقتی که کفشی را به پا کنی که پایت را می زند و مجروح می کند. وقتی از شدت سختی راه و درد یکنواخت پا که لحظه ای قطع نمیشود در عذاب هستی گرفتن دست یک بچه و راه آوردنش در این مسیر سخت و از توان هر کسی خارج است. درک می کنم بیش از والدین دیگر سختی کشیدید . اما یک بار از دید بچه به این ماجرا نگاه کنید. او خودش نمی خواسته که خود را در این مسیر به شما تحمیل کند و هر بار که در این مسیر تقاضای چیزی ساده ای کرده شما که آستانه تحملتان به خاطر زخم هایتان پایین آمده بود به او بی توجه ای کردید و یا با شدت زیادی که مستحقش نبوده به او پاسخ دادید. می دانم سی سال درد و رنج استحقاق شما نبوده اما شما غیر معقولانه انتظار داشتید که به جای آنکه کفش مناسبی برای دیگری باشید فرد مقابل پایش را به خاطر شما قطع کند تا در کفش شما جای گیرد آیا این شدنی است؟ تنها غصه من برای خودتان است برای جراحت هایی که دارید و بعضی دیگر قابل جبران و درمان نیست. برای اینکه کفش های خودتان را هریک به گوشه ای پرتاب کرده اید. ولی در جمع هایی که به ندرت باهم حضور دارید دوباره کفشاتان را به پا میکند و تظاهر می کنید که هیچ مشکلی نیست اما جراحت های قدیمی تان را عمیق تر می کند. درست است که من برای هر یک از شما تداعی کننده زخم هایتان هستم و یا تنها علتی که به قول خودتان به خاطر آن نمی توانید کفش هایتان را برای همیشه دور بیندازید. تمام تلاشم این است که به قدری از مقابل دیدگانتان دور شوم تا قدری آرامش بیابید. البته من به میزان علاقه ای که به من دارید آگاه هستم می دانم که برای زخمی سی ساله درمانی نیست اما هیچ کاری از دست من ساخته نیست. فقط درک کنید که من هر دویتان را دوست دارم و یکی از بزرگترین آرزوهایم دیدن شادی و آرامش واقعی است که هرگز در شما ندیدم.

2010-09-23T05:20:00.000-07:00

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گریستم ، گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

"دکتر علی شریعتی"

امروز دلم خیلی گرفته:(((((((((((((((((

اگر عمر دوباره داشتم

2010-08-28T07:23:00.000-07:00

اگر عمر دوباره داشتم، مى‌كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى‌گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله‌تر مى‌شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى‌گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى‌دادم. به مسافرت بيشتر مى‌رفتم. از كوه‌هاى بيشترى بالا مى‌رفتم و در رودخانه‌هاى بيشترى شنا مى‌كردم. بستنى بيشتر مى‌خوردم و اسفناج كمتر. مشكلات واقعى بيشترى مى‌داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدم‌هايى بوده‌ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده‌ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته من هم لحظاتِ سرخوشى داشته‌ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى‌داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى‌روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك‌تر سفر مى‌كردم.

اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى‌رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى‌دادم. از مدرسه بيشتر جيم مى‌شدم. گلوله‌هاى كاغذى بيشترى به معلم‌هايم پرتاب مى‌كردم. سگ‌هاى بيشترى به خانه مى‌آوردم. ديرتر به رختخواب مى‌رفتم و مى‌خوابيدم. بيشتر عاشق مى‌شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى‌رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى‌كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى‌شدم. به سيرك بيشتر مى‌رفتم.

در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى‌كنند، من بر پا مى‌شدم و به ستايش سهل و آسان‌تر گرفتن اوضاع مى‌پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى‌گويد:

"شادى از خرد عاقل‌تر است."

Don Herold

Post 26

2010-08-19T04:19:00.000-07:00

سرانجام برای تافل نام نویسی کردم.

از استرالیا هم برام میل زدند که فرم درخوست رسمی را برایشان بفرستم. فکر کنم استاد من را پذیرفته و حالا باید به دنبال بورسیه باشم.

امیدوارم که درست شود اگرچه که جواب تا شش هفت ماه آینده به دستم می رسد.

یکی از دوستانم هفته دیگه برای گرفتن دکترا عازم کانادا است. میگفت تا قبل از گرفتن ویزا خوشحال بوده ولی حالا بیشتر دلهره گرفته است. ما انسان ها موجودات عجیبی هستیم تا وقتی چیزی را به دست نیاوردیم خودمان را به هر دری میزنیم تا به دست بیاریم ولی وقتی به دست میاوریم شاید شادی لحظه ای برامون ایجاد کند اما به سرعت کنارش می گذاریم و دوباره مسابقه را برای به دست آوردن چیز دیگری از سر میگیریم. الان من دقیقاً در این وضعیت هستم با این که می دانم چقدر مسخره است اما فعلاً تنها هدفم گرفتن پذیرش است. طوری ذهنم درگیرم که حتی چیزهای بی ربط هم من را به یاد این موضوع می اندازد. مثلاً همکارم به من گفت که داره از شرکت می رود و از من خواست تا کارهای مشترک مان را سریعتر با هم تمام کنیم. من بدون اینکه ازش بپرسم که چرا دارد می رود چون هزار و یک دلیل ممکنه داشته باشد. سریع گفتم دارید برای دکترا می رید. همکارم به قیافه من نگاه کرد و حتما تو دلش گفت عجب مونگلی هستم و بعد گفت برای دکترای سربازی می رود. حسابی ضایع شدم.

همیشه به تدریس علاقه داشتم اما نمی دانم که برای اینکار توانایی دارم یا نه، فرصتی دارد برایم پیش می آید تا این مطلب را آزمایش کنم. مدتی پیش برای آموزشکده کاردانی اقدام کردم. هفته پیش کلاس بدو خدمت گذاشتند. خیلی جالب بود درس هایی مثل ارتباط موثر، مهارت کلاس داری و شیوه گرفتن امتحان و سنجش را آموزش دادند. برای معلمان واقعاً چنین کلاس هایی می گذارند ولی بیشتر این مسائل توسط آنها رعایت نمیشود. امیدوارم اگر برایم فرصت تدریس پیش آمد شاگردانم در مورد من چنین نظری نداشته باشند.

روزهای ماه رمضان خیلی طولانی است. از ساعت سه به بعد عملا رو به قبله هستم. حتی از صبح که بیدار میشم افت انرژی دارم طوری که اصلا هیچ کاری رو نمی تونم مثل سابق انجام بدم. خدایا این موجوداتی که خلق کردی همیشه دلیل برای غر زدن دارند. خودت که بهتر میدونی از زمستان به دلیل شب بلند گله دارند و می گویند ای کاش روز طولانی بود و مسلما در تابستان برعکسش را می گویند. خدایا حالا که خلق کردی (البته اگه پشیمان نشدی) باید تحملشان کنی.

کمی در هم بر هم

2010-07-22T05:48:00.000-07:00

تمپلیت وبلاگ رو عوض کردم از قبلی دیگه خسته شده بودم.

اگه کسی کار با بلاگ اسپات بلده ممکنه به من بگه چطور می تونم فونت فارسی به فونت هاش اضافه کنم.

این روزها حسابی گرفتار بودم سرآخر مدارکم را آزاد کردم. البته هنوز نمره زبان ندارم. نمی دونم چرا هر چقدر زبان می خونم پیشرفتم توش مورچه ای. فکر کنم با این وضعیت حدودا یه ده سالی طول بکشه من برای تافل آمده بشم.

البته اگه اصلا دادن تافلی در کار باشه.

خوشم می یاد که هر دم از این مملکت...

نمی دونم چی ولی یه چیزی تو من تغییر کرده حس می کنم اتفاقات اطرافم اون هیجانات سابق را تو من ایجاد نمی کنند، مسائل مثل گذشته ذهنم را به خودشون در گیر نمی کنند. الان نمی دونم باید از این تغییر خوشحال باشم یا ناراحت.نکنه افسرده شدم..

راستی اگه کسی در مورد لپتاب اطلاعات داره ممکنه کمکم کنه:

لپتابم یه مدته که وقتی دکمه پاورشو می زنم یه بوق ممتدمی زنه و بایاسش بالا نمی یاد و باید این قدر خاموش و روشن کنم تا یه بار بالا بیاد کسی می دونه ممکنه مشکلش از چی باشه؟

اسپانیا و مادر شوهر

2010-07-11T08:52:00.000-07:00

همه دوستداران فوتبال و صد البته فوتبال شناسان واقعی آگاه اند که قهرمان این جام کیه پس نیازی نمی بینم که بیشتر توضیح بدم

فقط بگم که" داویدویا" دوست دارم کافیه

این سه روز تعطیلی مفید بود دو تا مقاله را که مدتها می خواستم با یکی از دوستام بنویسم تموم کردم. راستش تمام مدت دوستم که عروسیش تا چند هفته دیگه است از مادر شوهرش گفت. همیشه برام این سوال بوده که چرا مادر شوهرا با عروساشون بد رفتار می کنند و تو هر چند تا جمله باید یه چیزی بگند که دل عروسشون رو بسوزونند. چرا ما خانوم ها حالا که توی جامعه مردسالار که همه چیز به نفع مرداست زندگی می کنیم خودمون شرایط برای همدیگه سختر می کنیم. چرا کمتر کسی از پدر شوهر و برادر شوهرش بد میگه ولی من که تا حالا کسی رو ندیدم که از مادرشوهر و خواهرشوهرش خوب بگه.

آخه این تعطیلی چه فایده ای داره شرکت ما که تعطیل نبود و فردا هم تعطیل نیست.

شگفتی ها

2010-07-03T09:17:00.001-07:00

این جام جهانی جام شگفتی هاست بعد از شکست برزیل حالا نوبت آرژانتین بود که این طور مفتحضانه از جام بیرون بره

خداحافظ مارادونا خداحافظ مسی

این فوتبال همیشه مثل زندگی بوده توی زندگی هم بی موقع گل می خوری و تا بیای به خودت بیای، بفهمی مشکل از خط دفاع یا خط میانی، تازه تعویض می کنی، تاکتیک عوض می کنی، همون لحظه که داری گل مساوی می زنی ، زندگی با بی رحمی تموم توپ میگیره و توی ضد حمله گل برتری شو می زنه و تو رو حیرون باقی می زاره

اما اگه وا بدی به زندگی توی همون نود دقیقه ممکنه تو رو به سرنوشت مالدیو دچار کنه طوری که توی لحظه مرگ حتی نتونی بگی اگه باختم حداقل تلاشمو کردم و یه بازی تماشاگر پسند ارائه دادم طوری که زندگی هم به احترامم داره کف می زنه

فوتبال

2010-07-02T03:51:00.000-07:00

من همیشه تماشای فوتبال تفریح مورد علاقه ام بوده

خاصا تیم های ایتالیایی و در راس آنها یوونتوس، تیم محبوب من

سه تا بازیکن محبوب ایتالیایی من هم دل پیرو ، بوفون و در نهایت پیرلو که متاسفانه این پیرلو یوویی نیست :(

اما حیف که این تیم ایتالیا، تیم چهار سال پیش نبود

بدون دل پیرو با بوفون و پیرلو مصدوم

اما حالا که ایتالیا حذف شده انتخاب یه تیم بین تیم های مونده چندان برام ساده نیست هلند، اسپانیا، برزیل و آرژانتین

نمی دونم کدوم دو تا به فینال می رسند ولی فینال با هر کدوم از این دوتا تیم ها قشنگ خواهد شد.

تمام این حرف ها برای این بود که امروز یک فینال خواهد بود

برزیل و هلند

از دستش ندید

من و دانشگاه استرالیا

2010-06-24T21:49:00.001-07:00

روز دوشنبه از دانشگاه مربوطه در استرالیا که تقاضای پذیرش کرده بودم به من ایمیل زدند که مدارک کارشناسی ارشد را براشون میل کنم بعدش یک پروپوزال تحقیقاتی هم آمده کنم که مهارت رایتینگ من را ارزیابی کنند. نمی دونم این دانشگاه سیستمش چرا اینقدر متفاوته برای دانشگاه های دیگه به استاد میل می زنی، استاد که اکی داد مدارکت رو برای دانشکده پست می کنی اما اینجا با اینکه چندین میل من را جواب دادند و حتی گفتند که من شرایط لازم را دارم. معلوم نیست مورد تایید استاد قرار گرفتم یا نه! حالا مشکل اینجاست که من هنوز برای خرید مدارکم اقدام نکردم قبل از اینکه هم مدرک ارشدم را بخرم باید مدرک کارشناسی بخرم که رو هم دو میلیونی میشه رفتم آموزش دانشگاه به کارمند خوش اخلاق و بسیار زحمت کش میگم یعنی چهار تا نمره هم نمیدن من ببرم ترجه فعلا کارم رو راه بندازه، آنچنان با ملایمت گفتند نه! که من تا دویست متر بعد با سرعت رفتم و حتی پشتم رو نگاه هم نکردم البته مدرکم را در هر صورت باید بخرم اینجا هم نشد من تو این مملکت نمیمونم

The rest of my life is still unwritten

2010-06-19T11:07:00.000-07:00

امروز این آهنگ رو هی زمزمه میکنم

Feel the rain on your skin

No one else can feel it for you

Only you can let it in No one else, no one else

Can speak the words on your lips

Drench yourself in words unspoken

Live your life with arms wide open

Today is where your book begins

The rest is still unwritten

انگیزه های جدید

2010-06-17T22:20:00.000-07:00

من از برخی از دوستان که لطف کردند به من روحیه ادامه کار دادند :))))) ممنونم. مدتی که ننوشتم یه خورده دپ بودم. اما الان بهترم خوب دیگه گذشت در موردش نمی خوام بنویسم. الان تو فاز گرفتن انگیزه های جدیدم برای دو دانشگاه کانادا و استرالیا اقدام کردم البته هنور در مرحله یافتن سوپروایزره البته استاد فوقم باهام مهربون شده به طور غیر مستقیم میگه بیا دانشجوی دکترام شو ;) اما من گول نمی خورم :) ولی نباید از حق گذشت استادم خوبه اگر چه تو پست اولین مقاله من راجبش بد گفتم ولی بعدش استاد به من پول داد (الان من رو شطرنجی فرض کنید) استاد از من خواسته برای دانشجو لیسانس پروژه پایانی تعریف کنم، من هم برای استاد یه موضوع ایمیل کردم بعد استاد برگشته نوشته do you want to kill BSc students? البته قبول دارم موضوعش یه خوره سخت بود ولی اون منو کیل می کنه ایرادی نداره... خوب پراکنده نوشتم. این دفعه دیگه می خوام مرتب بنویسم. قوووووووووووول میدم.

...

2010-05-03T08:47:00.000-07:00

فکر می کنم کسی این وبلاگ را نمی خواند. البته ناامید کننده است، اما من که خودم خواننده قهاری در زمینه وبلاگ ها هستم به سایرین حق می دهم که اینجا را نخوانند. دلایل کم بازدید بودن وبلاگ من هم مشخص است: 1. من قلم خوبی ندارم. نوشته هایم از هم گسیخته و بیشتر شبیه یاداشت های یک سررسید شخصی است. 2. به روز رسانی وبلاگم نامنظم است. 3. من معمولا در وبلاگ سایرین کامنت نمی گذارم، از این رو کسی اینجا را نمی شناسد. دلایل دیگری را نیز میتوان گفت اما این سه دلیل از همه مهمتر است. گاهی فکر می کنم که اینجا را ببندم ولی نمی دانم چرا نمی توانم این کار را انجام بدهم. با این که خواننده ای ندارم در همین مدت به وبلاگم دلبستگی پیدا کرده ام.

بی عنوان

2010-04-21T06:54:00.000-07:00

من یه پروژه کوچولوی ساعتی قبول کردم که پولش زیاد نیست ولی خوبیش اینه که نیازی نیست صبح تا غروب شرکت باشم و تو خونه میتونم این کار رو انجام بدم..سه روزه این کار رو قبول کردم و فردا قرار گزارش بدم ولی حتی یه خط هم مطلب مناسب و درست درمون پیدا نکردم الان هم تا ده شب بیشتر وقت ندارم به خاطر حفظ آبرو هم شده باید یه چیزی آماده کنم.. ده شب یه پست دیگه میزارم تا ثبت بشه چقدر رو حرفم میمونم.

:( به بار ای ابر سنگین

2010-04-20T09:16:00.000-07:00

چه میشه کرد تا وقتی که دفاع نکرده بودم، به خودم میگفتم دفاع کنم ال میکنم بل میکنم..سه سوته زبانم خوب میکنم ...یه نمره توپ تافل..پذیرش از یه دانشگاه خوب...بای بای ایران ....اما یه ماه که دفاع کردم هنوز حتی دانشنامه هام رو هم آزاد نکردم ....من چه غلطی میکنم رو میشه خودش یه پایان نامه کرد ....کار درست درمون هم پیدا نمیکنم ....خیلی خیلی دپم:(((((((((((((((((((((((((((((((

سال نو مبارک

2010-03-17T14:16:00.000-07:00

من دفاع کردم و الان یک فوق لیسانس دارم!!!!!!!!!!!!!!!!

ماجرای اولین مقاله من

2010-02-13T09:13:00.000-08:00

جونم براتون بگه که همه دوستانی که فنی هستند و فوق می خونند، می دونند که باید از پایان نامه ارشد به عنوان محصولات کار مقاله در آورد. به ویژه اگر در دانشگاه اسماً خوب وسراسری درس بخونید باید جور بالا بردن مرتبه علمی دانشگاه را نیز کشیده و سه مقاله بدهید. من در دوره فوق دانشجوی متوسطی بودم البته در لیسانس دانشجوی بهتری بودم. دوستان شاید در دوره لیسانسشان هم مقاله داشتند. ولی من نداشتم.این رو گفتم که بدونید توی این زمینه هیچ تجربه ای نداشتم. به هر حال من در مدت فوق هیولای مقاله دادن دوران لیسانس برایم از بین رفت و چهار ماه پیش اولین مقاله خودم رو آماده کردم. چون بچه ها گفتند که ممکن در هر جایی اکسپت نشود. به همین خاطر از ترس رجکت شدن برای کنفرانس بسیار درپیت تو کشور چین فرستادم. از این کنفرانس ها که در عرض کمتر از یک ماه جواب می دهند. کنفرانس درپیت بود ولی تو IEEE چاپ میشد و همین برام کافی بود (دوستانی که برق می خونند، میدونند که اهمیت IEEE برای مهندیسین برق از نون شب هم واجب تر است).

بله، زد و این مقاله اکسپت شد، نمی دونید اون لحظه که میل رو باز کردم و تبریک قبولی مقاله رو دیدم کجا رفتم، فکر کنم بالای ابرها بودم...البته این لذت دوام زیادی پیدا نکرد..چون وقتی فردا پیش استادم رفتم تا خبر فتح بزرگ خودم را بگم.....بزارید این صحنه را با جزئیات براتون بگم.

من: پشت در اتاق استاد آهسته یه ضربه به در می زنم.

استاد: صداش میاد که میگه "بیا تو"

من: وارد شدم در حالی که پرینت قبولی مقاله در دست گرفتم و نیشم تا بناگوشم بازه میگم "سلام"

استاد: سرش روی میزش خم شده و مشغول نوشتنه، سرش رو بالا میاره میگه "سلام، خوبی..بشین" و بعد از که متوجه لبخند بنده میگرده در ادامه میگه "خوب، چه خبر از پروژه" و دوباره سرش روی میز خم می کنه و به نوشتن مشغول میشه.

من: فکرکنم با بیشترین شوقم، میگم " دکتر مقاله ای که برای چین فرستادم قبول شد" و تو دلم به خود میگم "الان میگه آفرین".

استاد: بدون که سرش رو حتی بالا بیاره میگه "خوب"

من: ناگهان نیشم کمتر میشه با خودم میگم استاد حرفم رو کامل شنید یا نه ولی چیزی نمی گم.

استاد: درحالی که هنوز سرش پایینه میگه " اگه برای ثبت نام پول می خوای قبلاً که بهت گفتم من برای کنفرانس بی ارزش پول نمی دم"

من: سکوت

استاد: سرش رو بالا میاره و ادامه میده " کنفرانس ها همه پولی شده و تقریبا تمام مقاله ها پذیرفته می شه فقط دو تا سه تا کنفرانس معتبر وجود داره"

من: نمی دونم قیافه ام چه شکلی شده بود می دونید احساس کسی رو داشتم که از یه ساختمون بلند با مخ بخوره زمین، چه شکلی میشه!!!!!

استاد : فکر کنم متوجه قیافه شده چون میگه " حالا میخوای ثبت نام کنی؟"

بزارید قبل از ادامه ماجرا این نکته در دانشگاه بسیار خوب من که عمیقا آرزو دارم درش رو گل بگیرند. سه تا مقاله از خروجی پایان نامه انتظار داره ولی اگه سر دو سال دفاع نکنی که هیچکی نمی تونه بکنه ، کسر نمره می خوره که این کسر نمره تنها با چاپ مقاله کنفرانس یا قبولی مقاله ژورنال قابل جبرانه.

ادامه ...

من : "آره"

استاد: "چرا تو که به نمره اش نیازی نداری"

من: الان دیگه خیلی یخ شدم میگم " چرا استاد من کسر نمره دارم میخورم"

استاد : که متوجه تغییر لحن من شده میگه " مقاله ژورنال تو می فرستی پذیرفته که بشه، 3 نمره از کسر نمرهات رو جبران میکنه" و در حالی که صداشو مهربون کرده ادامه میده " تو دانشجوی خوبی هستی من از انتظار مقاله ISI دارم"

من: در حالی که کمی اخم کردم میگمم " استاد مقاله ژورنال جوابش خیلی دیر مییاد تازه من برای رزومه ام به چاپ مقاله احتیاج دارم"

استاد: حدود چند ثانیه نگام می کنه بعد خیلی سرد میگه " خوب اگه برای رزومه ات می خوای برو ثبت نام کنه ولی من حداکثر به اندازه کنفرانسهای داخلی بهت پول می دم"

من: در حالی که عصبانی ام از جام بلند میشم که برم وبا خشم میگم " استاد پس با اجازه تون مرخص بشم"

استاد: در حالی که چشماش برای رفتار من یکم باریک کرده میگه " بنظرت درسته که پول مرکز رو برای کنفرانس هزینه کنیم؟"

بازم لازمه که توضیح بدم پروژه من تحت حمایت یکی از اورگان های ملی درپیت است و قرار بابتش بهم پول بدند.

من: چند ثانیه به استاد نگاه می کنم با خودم میگم "آخه من به توی خسیس چی بگم معلومه که نه باهاش بهتره بری مسافرت اروپا" در نهایت خیلی سرد میگم " حق با شماست" و در حالی که به سمت در می رم میگم "خداحافظ"

استاد: که کمی راضی تر به نظر میرسه میگه " من سالانه مقاله یکی از دانشجوها رو رجیستر می کنم حالا شانس هر کسی شد امسال هم برای آقای... کردم. شانس شما متاسفانه نبود"

من: در حالی که فکر می کنم یه دقیقه دیگه تو اتاق بمونم ممکنه قاتل بشم می گم " درست، خداحافظ استاد"

استاد: " خداحافظ"

دوستان همه می دانید و اگر نمی دانید بگویم که استادها برای ثبت نام مقاله ها وجه قابل توجه ای رو سالانه از دانشگاه دریافت می کنند و حالا جدا از حمایتی که قبلن گفتم. در هر صورت من از جیب شخصی ام هزینه چهارصد دلار مقاله رو به اضافه هزینه های جانبی کارمزد و غیره را دادم . اما راستش یه چیزی ته دلم نسبت به استاد تغییر کرد که بعد از اون قضیه با وجود پذیرفته شده یه مقاله دیگم که هزینه اونم خودم داد بدون اینکه به استاد بگم هنوز درست نشده. ولی این رفتار استاد باعث شده تصمیم بگیرم که دیگه تو ایران دکترا نگیرم. اینجا که استاد هیچ کمکی نمی کنه پول هم که نمی ده و تا دل شون هم بخواد دانشجو رو تحقیر می کنند. حداقل اگه در خارج همین وضعیت رفتار استاد با دانشجو داشته باشند بهش فاند می دن.

پ.ن. این نوشتم تا یادم نره که هرگز هرگز هرگز در ایران دکترا نخواهم گرفت. نه اینکه فرش قرمز پهن کرده بودند :D

من و اسنیپ

2010-02-12T08:28:00.000-08:00

معلوم نیست چرا من این وبلاگ را باز کردم. شاید برای اینکه یه کاری کرده باشم. البته من استاد کارهای نیمه تمام هستم. شاید به جزء درس خواندن که در واقع اون رو هم یه جوری ماست مالی کردم هیچ کاری رو درست انجام ندادم. راستش اگه بگم فرصت ندارم، حرف مفت زدم. چون روزانه چندین ساعت وبگردی می کنم، سه ساعت به سقف نگاه می کنم، چهار ساعت کتاب هری پاتر می خونم البته فقط قسمت مربوط به اسنیپ رو هم. البته قابل ذکره که سن اینجانب 24 می باشد و خواهرم که پزشکه مطمئنه که بخشی از مغز بنده (که در وجود یا عدم وجودش شک داره) معیوبه. بنده اما کتاب هری پاتر را به انگیلیسی می خوانم تا به بهانه تقویت زبان به ایشان اثبات کنم که در مورد من اشتباه فکر می کنند. اما زهی خیال باطل، چرا که از خدا پنهان نیست از شما هم پنهان نباشه که قلباً با ایشان موافق هستم. بعد از جمع ساعاتی که گفتم و اضافه کردن ساعت ناهار و استراحت، بقیه روز البته اگه چیزی بمونه مشغول نوشتن پایان نامه ام هستم. تا مدرک فوق را گرفته قال قضیه را بکنم. در واقع خیلی بی انصافی است با این همه کار!!!!!!!!! از خودم انتظار به روز کردن وبلاگ داشته باشم.

راستش نمی دونم چرا من این قدر شخصیت اسنیپ رو دوست دارم. حتی یه خرده هم از نظر اخلاقی بهش نزدیک نیستم، اگه از خودم بپرسید چون در غیر این صورت مسلماً کسایی پیدا میشند که نسبت به من غرض ورزی داشته باشند. مدیونید اگه فکر کنید منظورم خواهرم بود. چیزی که در مورد اسنیپ برام جذابه عشق عمیقی که این شخصیت داره و به خاطرش تا سالها حتی بعد از مرگش هرکاری می کنه و می تونه به نظرم در ردیف عشق های بزرگ و معروف قصه ها قرار بگیره.

پ.ن: هر کسی که این پست رو خوند و در مورد میزان سطح فرهنگی نویسنده شک کرد، بهش می گم شک نکنه..آخه کسی که کتاب مورد علاقه اش آلیس در سرزمین عجایبه، میتونه بهترین از این باشه؟؟؟؟؟؟؟؟

عید غدیر

2009-11-28T01:10:00.000-08:00

فردا عید غدیر است. امروز روز جشن است. ولی در کشور ما که بر پایه غم و غصه است، روزهای جشن تنها فرقی که داره اینکه چند تا آهنگ بیشتر پخش می کنند..تمام برنامه های طنز تکراری را یه مرتبه دیگر نشان می دهند..و مولودی پخش می کنند. یه استادی داشتم که می گفت موقعه پخش مولودی و مرثیه خوانی چشماتون رو ببندید و گوش بدید اگه دقت کنید فرق بینشون نمیبینید. متن هاشون که تقریبا یکسانه و تو یکی سینه می زنند و تو یکی دست که صداشون با هم فرقی نداره..

شیر، سیب و گرما

2009-11-27T11:59:00.000-08:00

یه جمله جالب امروز توی فیلم شنیدم. مشکلات مثل گرما می منونه. بعضی ها رو مثل شیر خراب می کنه و بعضی ها رو مثل سیب شیرین می کنه......... حالا شیریم یا سیب مساله این است.

صبح زیبا

2009-10-31T00:03:00.000-07:00

امروز صبح تصمیم گرفتم که کمی زودتر به دانشگاه برم. الان (10:30) دارم از تو ازمایشگاه این پست رو می نویسم در حالی که صدای لذت بخش بارون مثل یه موسیقی پس زمینه شنیده می شه و من تنها تو آزمایشگاه نشستم با خودم می گم که چه چیزهای ساده ای تو زندگی برامون احساس خوشایند ایجاد می کنه در حالی که ما ساده از کنارشون می گذریم. امروز حس خوبی دارم، احساس می کنم که زندگی تو این صبح زیبا به من لبخند می زنه یه جور سرخوشی دارم و تصمیم گرفنم این لحظه رو ثبت کنم.

امین

2009-10-25T06:56:00.000-07:00

به نظرم شوک اور بودن اتفاق و پیشامد از اسمشون پیداست، خوب اگه قرار بود موضوعی معمولی باشه که اسمش اتفاق نمی شد. سه هفته پیش در حالی که مثل هر صبح دیگه کارایی که قرار بود دیروز انجام بدم و نداده بودمو، می شمردم و مثله همیشه فحش های تکرایمو به خودم می دادم و میگفتم که امروز یه روز دیگه است ( البته به امید روزی هستم که روم کم شه) بابام که دیروز صبح به زادگاهمون که تمام نیاکانم مرده و اقوام زنده در آن سکونت دارند، رفته بود. زنگ زد که البته تا اینجاشم یه روز عادی بود چون بابا و مامانم هر وقت به مسافرت می رند و من و خواهرمو خونه تنها میزارند هر کله صبح به صورت جداگانه از زنده بودنمون باید اطمینان حاصل کنند. البته بابام خیلی معمولی داشت از آب و هوای تهران می پرسید که در یک روز نبودنش تغییر ناگهانی کرده یا نه که بی مقدمه گفت فکر کنم تو و "س" (خواهرم) باید بیاید اینجا. گفتم: چرا؟ گفت: مامان بهتون زنگ نزده؟ من: نه! بابام در حالی که سعی می کرد شمرده حرف بزنه گفت: امین مرد. من: امین، پسرخالهام........بابا: آره.

گوشی رو که قطع کردم تو شوک این اتفاق بودم البته پنج سالی می شد که امین رو ندیده بودم و تنها خاطره ای که ازش تو ذهنم بود آتاری بازی کردن اون خواهرم تو اتاقش بود وقتی دوازده سالم بیشتر نبود و خودم در حالی که به داد فریادای اون و خواهرم گوش میکردم کتاب داستانی رو که قطعا مال اون بود می خوندم و بیسکویت های کرمداری که باهم می خوردیم البته بعد از این که خاله وسواسیم پنج لایه پارچه و روزنامه می ذاشت تا روش بشنیم و بعد بخوریم و خنده های ریز ریزی که دور از چشم خاله ام به کار مسخره اش می کردیم. نمی دونم چی شد که این قدر ازت دور افتادم امین که حتی عروسیتم نیمودم. تو مراسم عذاداریت نگاه های سنگین زنت که از دیدن این همه فامیل شوهر که تا حالا ندیده بود تو اوج غم و ناراحتیش، تعجب داد می زد، خیلی برام عذاب آور بود. نمی دونم چی بگم به این خاله، احتمالا اون بی تقصیر نیست چون تو بیست روزی که تهران بستری بودی ما رو خبرم نکرد. در هر حال، امین رفتنت یه شوک بود. می خواستم یه چیزی بهت بگم از حرفی که زنت زد اینکه عید با شوق خرید کرده بودی ولی خونه ات کسی نیومد، یه باره یه سوزش عمیق تو قلبم حس کردم احساس خجالت کردم به چه حقی تو مراسمت بودم در حالی که پنج سال یه خبرم ازت نگرفته بودم.............چیزی برای گفتن جزء یک آه عمیق و افسوسی همیشگی باقی نمی مونه.

خودتو اثبات کن

2009-10-23T09:36:00.000-07:00

سلام بین این پست و پست قبلی حدود یه ماهی فاصله افتاد خیلی چیزها تو ذهنم بود ولی حس نوشتن نمی یومد. البته جای شکرش باقیه به واسطهی خواننده های زیاد وبلاگم مدیون کسی نیستم.اگه اینجا بخوام شروع به نوشتن دردلام کنم طولانی و کسل کننده می شه.

نمی دونم چرا تو انجام همه کارام کند شدم . گاهی فکر می کنم مشکل من تو زندگی کجاست؟ هدفم از این که هر روز صبح از خواب بیدار می شم چیه؟ چرا به برنامه هایی که صبح برای خودم می ریزم هیچ وقت عمل نمی کنم؟ چرا زبان انگیلیسی تو مغز من نمی ره؟ چرا اگه تصمیم دارم تا ژانویه کانادا باشم هیچ کاری نمی کنم؟چرا..............

یکی به دادم برسه.............

من می دونم مشکل چیه، چرا اعتراف نمی کنی اینجا که کسی تو رو نمی شناسه. چرا نمیگی چقدر بی عرضه و تن پرور هستی. بگو نه فریاد بزن و یا اعتراف کن که ضعیفی و توان حل مشکلاتتو نداری که غلط می کنی دنبال زندگی مستقل هستی یا خودتو پیدا کن..تلاشتو بیشتر کن.. خودتو اثبات کن..فرصت جبران بعضی چیزا هرگز پیدا نمی شه..

اگه کسی این وبلاگ می خونه. که البته شک دارم. می تونه من رو برای گرفتن پذیرش برای دکتری از دانشگاه های کاندا راهنمایی کنه.

برای اینکه هر روز این مسئله رو به خودم یادآوری کنم هر روز یک پست مینویسم.

2009-09-26T08:32:00.000-07:00

او به چه چیزی افتخار می کند؟

صحبتهایی که شنونده ندارد؟

من به اندازه یک ابر دلم می گیرد

2009-08-03T07:49:00.000-07:00

معنی موبایلی که هرگز زنگ نمی خورد چیست؟ امروز این سوال را از خودم پرسیدم جوابش ساده است اما تلخ، کسی به فکر من نیست، کسی به یاد من نیست وشاید هم نیازی به زنگ زدن نمی بیند. من امروز برای امتحان پنجشنبه هیچ کاری نکردم. از دیروز تا همین لحظه گذر زمان برایم به شکل عجیبی است گویی قرن ها گذشته و من حتی لحظه قبل را به خاطر ندارم. دیشب موقع خواب طبق معمول روزم را مرور کردم، آروزهایم را رویا پردازی کردم. فهمیدم سه مانع اصلی در راه رسیدن به آرزوهایم دارم. حال می دانم مشکل چیست اما برای من این سه مشکل بسیار ریشه ای است. نمی دانم توان حل آن را دارم یا نه اما از همین امروز تصمیم گرفتم در جهت حل آنها اقدامی کنم. خدایا خودت بر احوال من آگاهی، مرا دریاب.

خوب یا بد

2009-08-01T08:48:00.000-07:00

15 ماهی سرکار رفتم دقیقاً با شروع ترم دوم ارشد. از اول این کار را دوست نداشتم ولی دولتی بود به همین دلیل مامان و بابا اصرار کردند ومن هم در نهایت قبول کردم. البته دنبال این هم بودم که دستم تو جیبم به به هرحال برای یه جون بیست و چند ساله افت داره که از مامان و باباش تو این سن پول توجیبی بگیره. اما کارش با روحیه من سازگاری نداشت به همین خاطر تصمیم گرفتم این کارو ول کنم و این تصمیم ده ماهی طول کشید. حالا که امروز برای انجام آخرین کارا رفتم، رئیسم ازم خواست که فردا رو هم برم تا در آخرین جلسهای که مربوط به پروژه ای می شه که این مدت روش کار می کردم، شرکت کنم و در ضمن کارمند جدیدی رو هم که قرار به جای من وارد این پروژه بشود را با جزئیاتش آشنا کنم و حالا حس مادری رو دارم که داره فرزندی رو که با زحمت بزرگ کرده و به ثمر رسونده شوهر می ده(یا زن می ده، فرقی نمی کنه) حالا بیشتر گریه پدر و مادرها رو موقع ازدواج بچه هاشون درک می کنم. امیدوارم کارمند جدید با پروژم خوب تا کنه. رئیسم بهم گفت دلمون نمی خواست از دستت بدیم ومن یه لحظه فکر کردم ول کردن کارم خوبه یا بد. اما بعد از اینکه احساسات غلیان یافتم با اون جمله فرو نشست دیدم به هزار و یک دلیل این کار برام عاقبت خوبی نداشت جدا از محدودیت ها و خستگی های روحی و جسمی که این کار برام ایجاد کرده بود، برای انجام پروژه ارشد به زمان نیاز داشتم و استادم برام خط و نشون می کشید که چرا تو آزمایشگاه نیستم (آخه حضور فیزیکی تو لب نمره داره) در ضمن مدتی حال و هوای پذیرش از یه دانشگاه خوب تو ک.ا.ن.د.ا یا آ.م.ر.ی.ک.ا برای دکترا افتاده تو سرم با اینکه نه هنوز بداره نه بباره خانواده مخالفت می کنند(لعنت به دهنی که بی موقع باز شود).

قرار یکشنبه رو استادم با ایمل کنسل کرد و موکول کرد به یکشنبه بعدی. فردا که از آخرین روز کاریم برگشتم باید بشینم بکوب برای امتحان پنجشنبه بخونم که از همین الان برای قبولی توش دلم روشن نیست.

ای خدا من از این پروژه ارشد مقاله ISI می خوام. باور کن خدا برای قبول شدن تو دکترا و پذیرش از دانشگاه معتبر به هش نیاز دارم.

فرشته

2009-07-31T05:30:00.000-07:00

من فرشته نگهبانی دارم که مرا یاری می دهد. اما مدتی است که تنهایم گذاشته از موقعی که سرزمینم را گم کرده ام او را نیز ندیده ام .

خسته

2009-07-30T22:00:00.000-07:00

دیروز تمام مدت برنامه نویسی کردم برای پروژه ولی جواب های زیاد خوبی نمیگیرم، گزارشم هم نتونستم بنویسم . خسته شدم، یکشنبه جواب دکترو چی بدم . از سر کارم استعفا دادم ولی با اینکه موافقت کردند حکم رهاییم رو نمی زنند فردا رو با این همه کار چه جوری بپیچونم. پنچشنبه هفته ی دیگه هم یه امتحان دارم که براش هیچی نخوندم. خدایا خودت نظری به حالم کن

آدم از زیر کار در رو؟

2009-07-30T05:53:00.000-07:00

نه من دیگه از زیر کارام در نمیرم تا امشب گزارشی که باید تا یکشنبه یدم رو آماده می کنم. یادم رفت تو پست معرفی بگم که من دانشجوی کارشناسی ارشد مخابرات سیستمم و مشغول انجام پایان نامه ام هستم البته شروع به انجامش کردم. تا شب خبر انجام کارموبه خودم میدم، به امید اینکه روم کم شه حداقل حالا که اینجا نوشتم یه کاری بکنم

معرفی

2009-07-30T04:52:00.000-07:00

سلام ، اینجا قرار از آروزها، شادی ها ، غم ها و هر چیزی که برام مهمه بنوسیم. اسم بلاگم آلیس در سرزمین عجایبه ولی من آلیسی هستم که سرزمینمو گم کردم